Hoofdsponsor

Dirk de Waart

WILT U MET UW BEDRIJF OF MERK OOK PROMINENT IN BEELD?


Website mede mogelijk gemaakt door

WebWaterland.nl

Jacques Steur, de drukste vrijwilliger van SDOB

20-8-2019

 

Prachtig verhaal van Virginia Groenendijk in het Noordhollands Dagblad van 10 augustus 2019:

Jacques Steur, de drukste vrijwilliger van SDOB: ’Ik kan wel nee zeggen, maar doe het niet zo vaak’

Al zo’n 25 jaar is Jacques Steur (69) vaker wel dan niet te vinden op het terrein van voetbalvereniging SDOB in Broek in Waterland. Druk met vrijwillige klusjes als ballen oppompen, de tribune verven of het kunstgras borstelen. Dat is allemaal niet zo bijzonder, vindt Steur zelf. Maar daar is de rest van de vereniging het niet mee eens. ,,Jij bent de beste vrijwilliger van iedereen, Jacques. Punt uit.’’

Steur komt dinsdagochtend tegen elf uur monter van het voetbalveld gelopen. Op zijn initiatief speelt een groepje zestigplussers sinds november vorig jaar wekelijks een potje ’walking football’. Dat is voetbal zonder rennen, keeper of kopballen. Zijn team heeft met 6-4 gewonnen, maar winnen is niet belangrijk. ,,Het doel is om de oudjes in beweging te houden’’, grinnikt Steur. ,,Er doet zelfs iemand mee van dik in de tachtig. Dat is toch mooi?’’ De koffie en sterke verhalen na afloop zijn volgens Steur minstens zo belangrijk. Per toerbeurt zorgen de deelnemers voor wat lekkers. Vandaag brosse spritsen, uitgedeeld door Steurs vrouw Jacinta.

,,Ik dacht dat ik spierpijn had, maar mijn heupen worden gewoon slechter’’, klaagt iemand boven zijn een bekertje koffie. De gezichten van een aantal spelers glimmen van het zweet. Dat van Steur niet. Zijn blauwe T-shirt hangt kurkdroog om zijn pezige, bruine lichaam. Hij blijft graag fit. ,,Ik doe alles op de fiets. Ik heb mijn auto misschien drie keer gebruikt de afgelopen jaren.’’

Patat

Steur woont op een paar honderd meter afstand van de hechte voetbalvereniging. Van de 2500 inwoners die Broek in Waterland telt, zijn er 500 lid. Sinds 1995 springt hij vaak even op de fiets naar de inmiddels 91 jaar oude club. Op maandag maakt hij de boel aan kant met de schoonmaakploeg, op dinsdag speelt hij walking football, en op zaterdag is hij vanaf ’s ochtends 8 uur de hele dag in touw met het verwelkomen van gasten en het in- en uitgeven van kleding. Verder draait hij zo nu en dan een kantinedienst - ,,Hij is de enige die patat bakt’’, zegt iemand - en doet hij spontane klusjes zoals het borstelen van het kunstgras, het merken en oppompen van de ballen of het ’even’ wassen van 250 spelershesjes. Er waren tijden dat hij echt élke dag op de vereniging was. Steur zat jaren in het bestuur, trainde de jeugd en was twintig jaar grensrechter. ,,Je rolt er gewoon in. Je begint als jeugdleider en dan word je zo nu en dan gevraagd om er iets erbij te doen.’’

’Nee’

,,Volgens mij kan jij ook gewoon niet zo goed ’nee’ zeggen’’, zegt Hans Blankenagel, die ook aan walking football doet. Steur lacht wat verlegen en neemt een slokje uit zijn beker. ,,Ik kan het wel, maar doe het niet zo vaak’’, antwoordt hij. Blankenagel barst in lachen uit. ,,Precies, dat bedoel ik!’’

Naast zijn werkzaamheden voor de voetbalclub - ,,Maar samen met mij honderdtwintig anderen vrijwilligers’’ - collecteert hij voor de stichting Spieren voor Spieren - ,,Stelt allemaal niet zoveel voor, gewoon een wijkje aflopen’’ - en bakt hij brood samen met moeilijk opvoedbare kinderen of groepen vrouwen van buitenlandse komaf. ,,Dat is soms twee keer in de week, maar soms ook een maand niet hoor’’.

Zo bijzonder is het allemaal niet, vindt Steur. Daar zijn z’n voetbalmaten het niet mee eens. ,,Jij bent de beste vrijwilliger van allemaal, Jacques. Punt uit’’, zegt een kale man resoluut. ,, Hij ziet zijn vrouw een keer in de maand, roept een ander. Jacinta: ,,En als hij thuis is, wordt hij continu gebeld.’’

Afstoten

Toch heeft Steur al een aantal taken afgestoten. Hij is gestopt met alle bestuursfuncties - ,,Ik ben niet zo’n bestuurder, laat mij maar dingen doen’’ - en is ook geen grensrechter meer. ,,Als er echt niemand anders is, doe ik het wel hoor. Maar ik ben toch in de zestig. Ik houd die snelle jongens niet meer bij.’’ Hij is er niet treurig om: ,,Verjonging is goed, de vereniging moet vooruit.’’ Ook zal hij aankomend seizoen niet langer het eerste elftal leiden. Maar dat is meer uit praktische overwegingen: ,,Het elftal gaat nu op zaterdag in plaats van zondag spelen, en dan ben ik al de hele dag bezig.’’

Import

Steur is een import-Broeker. De bakkerszoon groeide op in het inmiddels opgeheven dorpje Oud-Osdorp. Daarna woonde hij jaren in Amsterdam, waar hij zijn eigen broodbakkerij had. In de hoogtijdagen had hij zes- à zevenhonderd klanten per dag. ,,Dat was zes dagen per week keihard werken. Zeventig tot tachtig uur in de week. Maar het is een mooi beroep. Nooit spijt van gehad.’’

Toch besloot hij op zijn 45ste het roer om te gooien. Zijn kinderen hadden geen ambitie om hem op te volgen en hij wilde niet de rest van zijn leven zo hard blijven werken. ,,Mijn vrouw geloofde niet dat ik die beslissing zo van de ene op andere dag zou maken. Maar ik zette de bakkerij echt te koop. Een week later was de deal rond. Hij kreeg een baan met reguliere werktijden bij een voedselbedrijf. ,,Een van de beste beslissingen ooit.’’ Toen kwam er flink wat tijd vrij. Maar niksen was geen optie. ,,Ik moet altijd wat om handen hebben. Door het lidmaatschap van mijn zoon rolde ik SDOB in.’’

Geluk

,,Als ik die gasten gewoon lekker op het voetbalveld zie rennen, word ik blij. Ook heb ik het altijd heel belangrijk gevonden dat iedereen mee kan doen. Dat was in de bakkerij ook al, dan had ik minimaal een persoon rondlopen die wat extra zorg nodig had. Het geluk van anderen maakt mij gelukkig.’’